blog młodych, lubelskich artystów oraz krytyków sztuki


b l o g

m ł o d y c h,

l u b e l s k i c h

a r t y s t ó w

o r a z

k r y t y k ó w

s z t u k i









Blog > Komentarze do wpisu
Dyplomy intermedialne

dyplomanci: Rafał Czerczak, Marian Guzikowski, Anna Masiak, Ewa Misztal, Marzena Miszczuk-Głowacka, Monika Mróz, Aneta Niedźwiedzka, Anna Zygadło

Młode Forum Sztuki Galerii Białej - Centrum Kultury w Lublinie, Narutowicza 32

Oficyna Sztuki - budynek na Podwórku Sztuki przy Narutowicza 32

Galeria SOS Sztuki, Grodzka 36a/4.

Dyplomy intermedialne powstały na studiach niestacjonarnych II stopnia w Zakładzie Intermediów i Rysunku w Instytucie Sztuk Pięknych Wydziału Artystycznego UMCS.

W procesie kreowania artystycznych prac dyplomowych uczestniczyli: Jan Gryka jako promotor we współpracy z Cezarym Klimaszewskim i Robertem Kuśmirowskim. Są to pierwsze w historii Wydziału Artystycznego tego typu dyplomy na poziomie magisterskim, które powstały na intermedialnej specjalności. Funkcjonuje ona wyłącznie na studiach zaocznych na kierunku Edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych. Udało się tym samym przekroczyć pewien strukturalny próg, który do tej pory formalnie funkcjonował. Dotychczas obowiązywały wyłącznie dziedzinowe specjalności takie jak malarstwo, rzeźba czy grafika. Obecnie spektrum artystycznych rozwiązań wśród dyplomów intermedialnych rozciąga się od obiektów malarskich, instalacji rysunkowych po filmy, animacje i aranżacje świetlne a nawet instalacje z użyciem żywych roślin.


teksty: Jan Gryka

*** 

 


Marzena Miszczuk-Głowacka

(S)Pokój, obiekty przestrzenne, animacja

(dyplom prezentowany w Galerii SOS Sztuki, ul. Grodzka 36a/4) 

Dyplom artystyczny Marzeny Miszczuk-Głowackiej składa się z kilku formalnych elementów: pierwszy stanowią obiekty wykonane ze starych pończoch, drugi element to zestaw kilkunastu haftowanych tamborków zaś ostatni element to film wideo. Obiekty z pończoch zawierają w sobie źródło światła i tym samym stają się formą lampionów, które nadają starym pończochom nową funkcję. Funkcję specyficznego abażuru, który w tym wypadku staje się wytworem recyklingowym łączącym w sobie wątki cielesne ze znaczeniami światła jako nowej wartości. Stare zniszczone pończochy uzyskują nowe życie. Haft na tamborkach jako kanwę również wykorzystuje pończochy. Autorka wyhaftowała na nich coś w rodzaju nieczytelnych, nieprzedstawiających linii czy kresek. Takie formy zapisu powstają wyłącznie wtedy kiedy się nie zastanawiamy co rysujemy. Kiedy bazgrzemy jakby bezmyślnie po kartce papieru; to jest ten moment kiedy zawieszamy własne myśli i oczekujemy, że coś się jednak objawi. Jesteśmy zrelaksowani i oczekujemy na olśnienie. To jest ten właśnie stan, o który chodzi autorce, który wiążew całość świetlne obiekty z haftem i filmem.

***

 


 Marian Guzikowski

Łuk triumfalny Marii Curie-Skłodowskiej

obiekt przestrzenny, wydruki komputerowe

Swój artystyczny dyplom Marian Guzikowski zrealizował w formie obiektu, który jest hołdem  złożonym przez niego dla Marii Curie-Skłodowskiej. Na bazie jej odkryć w dziedzinie chemii powstał projekt łuku triumfalnego, który ma symbolizować nieskażoną czystą wiedzę i jej „diamentową” szlachetność. Łuk triumfalny w swoim planie nawiązuje również do strukturalnych wzorów chemicznych. Makieta łuku triumfalnego została wykonana z tworzyw sztucznych i oświetlona specjalnym sztucznym światłem, które jest ważnym elementem konstrukcyjnym w procesie wizualizacji obiektu: nadaje mu plastyczności, wydobywa poszczególne formy czy elementy, podkreśla jego funkcjonalność. Światło jest tu również nawiązaniem do pierwiastków promieniotwórczych, których to odkrywczynią była Maria Curie-Skłodowska. Łuk triumfalny został zaprojektowany również jako budynek funkcjonalny i w dodatku możliwy do wybudowania. W części podziemnej mieściły by się garaże i miejsca usługowe zaś na samej górze w „diamencie” mogło by się mieścić Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Cztery filary zostały zaprojektowane jako klatki schodowe oraz szyby na windy itd. 

***

 


Rafał Czerczak

Obiekty roślinne – instalacja, film wideo

Rafał Czerczak swoją realizację dyplomową buduje jako aranżację przestrzenną zawierającą w sobie elementy wyposażenia wnętrz: stare meble, krzesła, łóżko itd. i zestawia je z żywymi specjalnie wyhodowanymi przez niego roślinami. Szuka relacji i współzależności pomiędzy użytecznymi sprzętami a ozdobnymi roślinami, które stanowią symbiotyczny składnik całości. Autor stosuje schemat taki jak to robią ludzie w codziennym życiu: używając sprzętów jako użytecznych, zaś kwiatów do ozdabiania domostw. W tym wypadku jednakże autor próbuje nakłonić kwiaty do współpracy zarówno z nim samym jak też z różnorodnymi meblami. Nadaje zatem kwiatom wartość medium, które się staje w czasie, rozrasta się w niekontrolowany sposób i w istocie zawłaszcza całe dostępne terytorium. Instalację dopełnia film wideo, który obrazuje z kolei relacje pomiędzy roślinami i ludźmi.

***

 



Anna Masiak

Profanacja duszy - instalacja, fotografia na porcelanie

Dyplom Anny Masiak dotyczy problematyki społecznej i składa się z kilkunastu fotografii zrealizowanych na porcelanowych epitafiach w technologii, którą stosuje się na nagrobkach. Jest to technika bardzo trwała i wytrzymująca wszelkie warunki atmosferyczne. Autorka zastosowała ten zabieg aby zdecydowanie wzmocnić formę przekazu, który najogólniej dotyczy prostytucji i handlu żywym towarem. Ta wizualna forma wskazuje, iż pomimo humanizowania i demokratyzowania świata ta patologia jest wciąż niezniszczalna. Sama zawartość fotogramów w znaczący sposób komunikuje to, co jest podstawową treścią czy zakresem zainteresowań Anny Masiak. Kod kreskowy na ciele młodej kobiety jest znakiem towarowym, który uprzedmiotawia kobiety i nadaje im funkcję wyłącznie towaru na sprzedaż.

***

 

Anna Zygadło

Gehenna – film wideo, animacja

Film wideo w połączeniu z animacją jest formalnym zabiegiem w pracy dyplomowej Anny Zygadło. Podstawowym wątkiem narracyjnym w pracy jest to, co możemy sobie wyobrazić kiedy kończy się życie w tej fizycznej ziemskiej postaci. Autorka usilnie próbuje sobie to uzmysłowić, co być może jest po tej drugiej stronie, ale nie poddaje się wyobrażeniom ikonograficznym już istniejącym. Poszukuje raczej własnej tajemnicy i konstruuje nieco surrealistyczne i metaforyczne obrazy jako rodzaj wędrówki gdzieś tam w zaświatach naszej wyobraźni. Finalne sceny animacji wskazują zaś na to, że w kosmicznym znaczeniu, nasze zniknięcie nie będzie wielką stratą, raczej należy sądzić, iż nikt tego nawet nie zauważy. Niezwykle interesująca jest również sama konstrukcja filmu, który nawiązuje do estetyki czarno-białych przedwojennych filmów. Pojawiają się w nich pewne jakby montażowe błędy: jakieś drżenie taśmy czy przeskakujące klatki. Skłania nas to, do dość dziwnej refleksji, że ten film jest jakby odnaleziony a nie wykreowany.

***

 

 


Monika Mróz

Rzecz o rzeczach i ich malarskich walorach – obiekty malarskie.

Monika Mróz zrealizowała swój artystyczny dyplom jako cykl kilkunastu obrazów, których podstawowym tworzywem stały się jej prywatne ubrania w dodatku wszystkie w kolorowe paski. Każde z ubrań ma inny zestaw kolorystyczny i z tej palety barw autorka wyznacza coś w rodzaju symbolicznego koła barw czyli pewnej całości, która z kolei tworzy zamknięty obieg jako recykling. Używając do malowania obrazów starych, porzuconych rzeczy próbuje wykreować nową jakość malarskiego zapisu polegającego na pewnym stanie identyczności. Autorka przykleja realne ubrania do podobrazi z wyciętymi w nich różnymi fragmentami. Następnie domalowuje brakujące fragmenty i całość zespala z tłem. Powstaje hybrydalna forma łącząca w sobie przestrzenne bryły ubrań oraz iluzjonistyczne formy malarskie. Autorka w tak wyjątkowy sposób realizuje efekty malarskie, że na pierwszy rzut oka w ogóle się trudno zorientować o co chodzi, dopiero kiedy zauważymy, że wiele fragmentów jest domalowanych zaczynają pojawiać się niezwykłe znaczeniowe sensy, których treść wcale nie musi być łatwo odczytywana.

***

 

 Aneta Niedźwiedzka

Klatkowanie wspomnień – instalacja, fotografie

Aneta Niedźwiedzka w swojej pracy dyplomowej podejmuje problem związany z alkoholizmem i tym, co on może spowodować w życiu każdego człowieka. Do realizacji swojej pracy użyła starych mebli, które przemalowała na biało i wystawiła zimą na polu. Wszystkie elementy stały w nieładzie i nie tworzyły harmonijnego układu, który wiąże się z domem i uporządkowaniem. Zarówno biel jak i wykrzywione meble symbolicznie przedstawiają pewien stan związany z chorobą alkoholową: to jakby forma znikania czy zacierania świata. Tak też został zrealizowany dyplom sensu stricte, w którym dywany, meble, firanki oraz fotografie są białe i mają tendencję do znikania. Fotografie również są białe a elementy w białej przestrzeni zamknięte są w białych ramkach. To świat przedstawiony w formie jakby wyczyszczenia, coś w rodzaju myśli alkoholika zmierzających wyłącznie do zapewnienia komfortu, w którym wszelkie inne myśli już znikają. 

***

 

Ewa Misztal

Maski – instalacja, gazety, cukierki, misie

Ewa Misztal w swojej pracy dyplomowej podjęła problem, który ciągle jest skrzętnie ukrywany, jakim jest pedofilia w kościele. Odnosi go przede wszystkim do przekazu medialnego i bada co ten przekaz zawiera bądź ukrywa. Wszelkie tego typu afery zwykle pojawiają się w mediach a potem skrzętnie są kamuflowane przez kościoły. Konstatacja z tej sytuacji jest dość nieoczekiwana gdyż np. używane przez autorkę gazety są pozbawione treści. Każde słowo jest zarysowane na czarno, inne są zmięte i porzucone jeszcze inne są przewiązane i  też nie można ich odczytać. Wokół gazetowych obiektów jest pełno cukierków, wyłącznie w kolorze czarnym a między nimi uśmiechnięte misie w kolorze białym, ubabrane w czarnej farbie. Przekaz znaczeniowy zbliża się do jednoznaczności; te ogromne i rozbudowane administracyjne struktury tzw. „instytucjonalnej wiary” są w stanie zatrzeć każdy ślad i zmienić jego znaczenie. W tym kontekście ukryte ironiczne uśmieszki misi stają się symptomatyczne.

***

Wystawy czynne od 23.06.2012 do 13.07.2012, od poniedziałku do soboty w godz. 11.00–17.00

wtorek, 26 czerwca 2012, piotrek.pekala

Polecane wpisy

  • Autoportret – lustro i inne wspomnienia

    otwarcie wystawy 24.05.2013 / godz. 18.00  Uczestnicy: Dominika Banach, Szymon Charko, Łukasz Chojnacki, Katarzyna Dudek, Kesja Dadej, Marta Fic, Ewa Gu

  • ALEKSANDRA IGNASIAK - Wodne sztuczki

    otwarcie wystawy 15.02.2013 / godz. 18.00 WODNE SZTUCZKI, to wystawa obejmująca dokumentację powstałą w trakcie realizacji projektu odszarzanie oraz instalacje

  • Raport z zasypanej twierdzy

    U nas wszystko, mimo śniegu, się kręci kolorowo i wesoło, tak jak Orkiestra, z tym, że my zamiast światełka  do nieba wysyłamy baranki ... zapra

TrackBack
TrackBack URL wpisu: